Που κολλάει το γνωστό άσμα του Βοσκόπουλου σε άρθρο για καταδυτικό προορισμό; Μα, πού αλλού παρά στα περίφημα Brothers Islands (Αδελφά Νησιά) ή επί το αραβικότερον Al Akhawein που κείτονται στο μέσο του …πουθενά της Ερυθράς Θάλασσας, κάπου 60 ν.μ ΒΑ από το λιμάνι του Marsa Alam. Εκεί λοιπόν που θεωρείται ένας από τους κορυφαίους καταδυτικούς προορισμούς στον κόσμο, αποφασίσαμε να πάμε μια παρέα από μέλη του SEA GATE .

Αυτού του είδους οι καταδυτικές εκδρομές έχουν την εξειδικευμένη ονομασία liveaboard όπερ έστι μεθερμηνευόμενον «διαμονή-σε-σκάφος». Και ακριβώς αυτό είχαμε κατά νου όταν κλείναμε καμπίνες στο καταπληκτικό GOLDEN DOLPHIN II, ένα εντυπωσιακό σκαρί 36 μ ώστε να μας φιλοξενήσει επί 6 μερόνυχτα!

Η εκδρομή μας άρχισε στις 23 Μαρτίου 2010 από το ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ όπου συγκεντρώθηκε το αχτύπητο – όπως αποδείχτηκε – team των 10 Ελλήνων αυτοδυτών και φωτογράφων που συγκεντρωθήκαμε από διάφορα μέρη της πατρίδας μας : οι ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΚΟΥΜΙΔΑΚΗΣ και ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΡΟΝΤΟΥΛΑΚΗΣ (κάτι σε …Βροντάτσηδες και Φουρτουνάτσηδες δεν κάνει αυτό;) από τα Χανιά τσι Κρήτης, οι ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΟΥΣΣΟΣ και ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗΣ από τη Νάξο και οι λοιποί συγγενείς… ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΠΑΡΜΠΑΓΙΑΝΝΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ, ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΚΑΛΑΜΠΟΓΙΑΣ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΧΑΝΑΣ, ΤΑΚΗΣ ΠΑΠΑΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ και η αφεντιά μου, ΜΑΚΗΣ ΒΙΤΣΕΝΤΖΑΤΟΣ εξ Αθηνών!

Από Αθήνα, Κάιρο, παραμονή 3 ώρες στο terminal, κουραστικοί έλεγχοι πριν την αλλαγή αεροσκάφους  και μετά απογευματινή πτήση για Hurghada όπου φτάσαμε αργά το βράδυ με τη Ρενάτα, την αυστριακή divemaster και συνοδό να μας περιμένει στο mini-bus. Και μετά το … «μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα» ξεκίνησε: κοντά 4 ώρες δρόμο μέσα στην μαύρη έρημο μέχρι το λιμανάκι του MARSA ALAM και μέχρι το φουσκωτό να μας κουβαλήσει όλη τη πραμάτεια ως το σκάφος… ουφ, ήτανε αλήθεια ΑΤΕΛΕΙΩΤΟΣ ο δρόμος!

Όμως το πρωί ξημέρωσε ένας ολόλαμπρος ήλιος και μαζί μ’ αυτόν η διάθεση ανέβηκε και όλα άρχισαν να ρολάρουν σαν να μην είχε προηγηθεί μια …Οδύσσεια την προηγούμενη μέρα! Το πρωινό ήτανε μια όαση γεύσεων και έτσι θα ήτανε ως την τελευταία μέρα. Η πρώτη μας κατάδυση έγινε σε ρηχά νερά απλά για εξοικείωση και γνωριμία των divemasters με εμάς και τους …άλλους – γιατί, ΝΑΙ, υπήρχαν κι άλλοι στο σκάφος!! Τι ήτανε αυτοί;; E, οι Γερμανοί «φίλοι» μας!!! Θα τους είχε στείλει η γρουσούζα η Merkel  να δει γιατί διασκεδάζουνε οι Ρωμιοί με τα …λεφτά της ως φαίνεται! Η αλήθεια είναι ότι μόλις τους αντικρίσαμε, «κοπήκαμε» ειδικά από την παρουσία ενός από αυτούς. Αλλά στο τέλος το …καλό θριαμβεύει και ο «κακός» μαλακώνει… κάπως έτσι έγινε κι εδώ!

Οι καταδύσεις μας μετά την πρώτη «δοκιμαστική» θα συνέχιζαν σε ένα από τα πιο δύσκολα σημεία της Ερυθράς Θάλασσας, στο Μεγάλο Μπράδερ (Big Brother) που ουσιαστικά είναι ένας …βράχος σε στυλ αεροπλανοφόρου στη μέση των υδάτων, πολύ κοντά στα …αόρατα σύνορα με την Σαουδική Αραβία. Εχει μια στοιχειώδη στρατιωτική – ΚΑΙ ΚΑΛΑ! – βάση  επάνω και έναν φάρο που το κάνει διάσημο ανά τον καταδυτικό κόσμο. Και φυσικά, γύρω από τον επίπεδο βράχο λυσσομανά η θάλασσα και τα ρεύματα κατεβαίνουν σαν …ποτάμι από Β προς Ν ειδικά στις παλίρροιες των ισημεριών, κάτι που μας είχε διαφύγει εντελώς, αφού το επισκεπτόμασταν μετά τις …23/3 και με πανσέληνο παρά κάτι μέρες!!!

Τα θέλαμε λοιπόν και τα λουστήκαμε …αφού ήδη από τα χάραμα της πρώτης μέρας η θάλασσα δεν είχε καμιά γλυκύτητα και φάνταζε πιο αφιλόξενη από ποτέ να μας δεχτεί. Κι όμως, εμείς εκεί, πεισμωμένοι αφού φτάσαμε ως εδώ  να κάνουμε την υπέρβαση : βουτιά ενάντια στα 2μετρα κύματα και στα ρεύματα που ακόμα δεν είχαμε νιώσει βέβαια. Ετσι, παρά τη θαλασσοταραχή τα καταφέραμε να επιβιβαστούμε στα φουσκωτά και να μας πάρουνε μέχρι τη «ζώνη ρίψης» – ναι, σαν στρατιωτική επιχείρηση ακούγεται γιατί απλούστατα ΗΤΑΝ!

Πέφτοντας στο κρύο και σκούρο νερό – 7.00 το πρωί ακόμα και στον Τροπικό του Καρκίνου είναι σχεδόν αξημέρωτα! – το μόνο που κάναμε σαν τρελοί ήτανε να κολυμπήσουμε προς τα κάτω και προς τον ύφαλο γύρω από το νησάκι… Κι εκεί βρεθήκαμε να χαζεύουμε ένα ναυάγιο, το περίφημο AIDA ΙΙ γαντζωμένο στα απότομα κοραλλιογενή βράχια σε κλίση περισσότερη των 30^ο ανάμεσα στα 15 και στα 55 μέτρα βάθος ενώ από κάτω …το χάος!

Το ρεύμα έντονο και με φορά προς τα νότια μας παρέσυρε προς το μέρος που αγκυροβόλησε ή έστω έδεσε (για να μαστε πιο σωστοί) το GOLDEN DOLPHIN. Σε όλη αυτή τη διαδρομή παρατηρούσαμε τα πολύχρωμα μαλακά κοράλλια σε όλα τα σχήματα και χρώματα αλλά και τα υπέροχα ψάρια, από τα ταπεινά αγγελόψαρα έως τα υπερβολικά Napoleon με τα ζεστά, σχεδόν ανθρώπινα μάτια που μας παρατηρούσανε σε κάθε μας κίνηση! Και το πλέον εντυπωσιακό, ένα δελφίνι σε χορευτική φιγούρα να κυνηγά ένα κοπάδι ασημένιες σαρδέλες διεμβολίζοντάς το!

Λίγο στεναχωρημένοι που δεν είδαμε τον …γνωστό κάτοικο της περιοχής σε όποια μορφή κι αν είναι αυτή – black tip, grey shark, hammerhead, white tip έστω  και καρχαρία-αλεπού – περιμέναμε το καμπανάκι για το μεσημεριανό μας, αφού στο σκάφος αυτό το καμπανάκι ηχούσε είτε για meeting προ κατάδυσης, είτε για φαγητό, μετατρέποντάς μας σε αντίστοιχα σκυλάκια του Παβλώφ!!! Οι μάγειρες του σκάφους είχανε υπερβάλλει εαυτόν : σούπα μινεστρόνε λαχανικών, ψάρι – φαγκρί μάλιστα – στο γκριλ με σάλτσα σκορδάτη με ταχίνι, καλαμαράκια ροδέλες, σαλάτα με λάχανο-καρότο, μελιτζάνες ρολό και φυσικά κάτι σε γλυκό για επιδόρπιο ήταν μενού μιας συνηθισμένης μέρας!

Οι στολές μας κρεμασμένες άνετα στέγνωναν στον ζεστό ήλιο – και στον αέρα που φυσούσε ακόμα με 4-5 Β – και εμείς μετά από το «ελαφρύ» γεύμα σέρναμε το κορμί μας από …ξαπλώστρα σε deck κι από κατάστρωμα σε …κουκέτα! Μιλάμε για τέτοια κούραση!!! Που και που δε, κάναμε και μουσικά πειράματα βάζοντας στο cd player ότι μουσική μπορούσαμε να ταιριάξουμε ανάλογα με τα τεκταινόμενα στο σκάφος και αφήνοντας εμβρόντητους ακόμα και τους πλέον «ψαγμένους» στον τομέα αυτό : από …Ζαμπέτα μέχρι chill-out και όπερα…. Τόσο πολύ!!! Βέβαια η καλύτερη στιγμή ήταν όταν βγαίνοντας από βουτιά στο πίσω deck του σκάφους η παρέα των ναυτικών μας υποδέχονταν με αραβική μουσική και επέμενε να χορέψουμε παρέα – όχι ότι το τσιφτετέλι δεν μας έβγαινε πηγαία, αλλά με τόσο νεοπρέν επάνω μας, δύσκολα τα τσαλίμια!!!

Η πρώτη απογευματινή βουτιά μας επεφύλαξε επιτέλους την πολυαναμενόμενη έκπληξη : κάτω από το αγκυροβόλιο, σε ένα πλάτωμα του υφάλου στα 28 μ σουλατσάριζε ένας καρχαρίας-αλεπού με τη μεγάλη, χαρακτηριστική ουρά του! «Τουλάχιστον είδαμε έναν» είπαμε …και που να ξέραμε τι μας επεφύλασσε η επομένη!

Πράγματι η επόμενη και οι γενικά ΟΛΕΣ οι επόμενες μέρες ήτανε πολύ καλές και από άποψης καιρού αλλά και από άποψης …συναντήσεων! Είδαμε πολλούς grey reef sharks, white tip και τους χαρήκαμε τόσο σε απόσταση …αναπνοής υποβρυχίως όσο και τη νύχτα – όχι βέβαια σε νυχτερινή κατάδυση που απαγορεύεται δια ροπάλου στα Brothers αλλά …παίζοντας μαζί τους από το σκάφος. Το πιο δύσκολο καταδυτικά σημείο πάντως ήτανε στο Little Brother όπου σε μια πολύ πρωινή βουτιά το ρεύμα ήτανε τόσο ισχυρό ώστε δεν μπορούσες να κρατηθείς παρά μόνο από τα βράχια και τα σκληρά κοράλλια …με αποτέλεσμα να γίνεται δύσκολη ακόμα και η φωτογράφηση που απαιτεί 2 χέρια, ενώ η βιντεοσκόπηση ήταν εκ των πραγμάτων αδύνατη.

Οι 3 μέρες στο Μεγάλο Brother και οι 2 στο Μικρό μας γέμισαν το μυαλό εικόνες γεμάτες χρώμα και κίνηση… τεράστιες  ροζ και πορτοκαλί γοργόνιες  να λικνίζονται στο πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά ρεύμα, fan coralls που μαζεύονται και ανοίγουν σαν βεντάλιες, μαλακά κοράλλια σε απίθανα χρώματα, σπόγγους σε φανταστικά σχήματα, γιγάντιες σμέρνες να χάνονται μέσα σε σχισμές και εκατοντάδες ψάρια όλων των ειδών να μας περικυκλώνουν κάθε φορά που περνάγαμε μπροστά από τα βράχια-κατοικίες τους! Και στα πιο ρηχά, χελώνες με πράσινο καβούκι να μασουλάνε αμέριμνες την τροφή τους ενώ τα ψάρια του υφάλου κάνουνε πασαρέλα με χρώματα αντάξια παλέτας ιμπρεσιονιστή ζωγράφου!

Η Δημιουργία σε όλο το μεγαλείο της!! Μα το καλύτερο ίσως να μην ήτανε στο βυθό, αλλά στην επιφάνεια, όταν μετά από κατάδυση στο Elphinstone Reef μια ομάδα δελφινιών πέρασε κολυμπώντας αμέριμνα μπροστά από το σκάφος και μας παρέσυρε στο να τα ακολουθήσουμε κι εμείς, μόνο με μαγιό, μάσκα και πέδιλα – μερικοί δε χωρίς ούτε αυτά!

Εκεί απλά αισθάνεται κανείς την πεμπτουσία της Φύσης, την απόλυτη υπεροχή της επάνω στον Ανθρωπο ο οποίος μόνο να βλέπει πρέπει και τίποτε άλλο!!! Στα διάφανα, ζεστά νερά βλέπει κανείς αυτά τα θεσπέσια πλάσματα με τα μικρά τους να κολυμπούν ήρεμα και να μας αφήνουν το περιθώριο να τα ακουμπήσουμε σχεδόν γιατί ξέρουν ότι αυτά είναι στο περιβάλλον τους και όχι εμείς …οι ταπεινοί προσκυνητές τους!

Την τελευταία βραδιά μια κατάδυση πραγματικά διαφορετική από τις άλλες, μέσα στο φως της πανσελήνου έκανε τον βυθό να μοιάζει με εξωγήινο τοπίο : με όλα τα φωτιστικά των βίντεο και με τους φακούς μας πλημμυρίσαμε φωτεινές ακτίνες τα χαμηλά βράχια και δώσαμε χρώμα σε ότι κινείται επάνω στην λευκή άμμο. Μεγάλοι αχινοί, Spanish dancers με κατακόκκινα φορέματα, ρίνες με μωβ βούλες  και αστακοί πάνοπλοι για μάχη ήταν τα θέματα των φωτογράφων. Και μετά, ένα αποχαιρετιστήριο δείπνο αντάξιο της …Κλεοπάτρας και του Αντώνιου, με γεύσεις ανατολής στο ανοιχτό, λουσμένο στο φως της πανσελήνου κατάστρωμα. Τέλειο αλλά αληθινό!

Η επιστροφή πάντα «πονάει» κι αυτή συγκεκριμένα πόνεσε ακόμα περισσότερο… Η καλή παρέα, ακόμα και με τους Γερμανούς (φίλους πλέον) μας έκανε να γελάσουμε δυνατά στις ώρες της ξεκούρασης και να μοιραστούμε καταδυτικές – και όχι μόνο! – εμπειρίες μαζί τους αλλά και με τους Αιγύπτιους συνοδούς μας. Η κατάδυση ενώνει τους ανθρώπους από διαφορετικές φυλές, κουλτούρες, θρησκείες. Είναι ένας κοινός παρονομαστής που μειώνει την ιδιοτικότητα και πολλαπλασιάζει τη φιλία … κι αυτό το είδαμε εκεί, στα …σκληρά και άνυδρα «Αδελφά» Νησιά, παρέα με τον Mohamed, τον Kail και τη Renata.

Makis Vitsentzatos    4/5/2010